De antennes van een koudwatergarnaal zijn langer dan zijn hele lichaam. Het oogt absurd — tot je beseft waar hij leeft.
Diep in donker Atlantisch water werken ogen nauwelijks. Dus „ziet” de garnaal op een andere manier: korte antennes die chemicaliën in het water ruiken, en lange die stromingen, trillingen en objecten in het donker voelen. Hij brengt zijn hele wereld in kaart door geur en aanraking, vrijwel zonder licht.
Die lange antennes zijn geen snorharen. Ze zijn zijn ogen waar ogen niet werken.
