In het eerste deel van dit gesprek vertelde Marcin Weltrowski — mede-eigenaar van Resko en de ambassadeur voor alles wat we doen — hoe onze garnalenschalen naar Japan reizen, waar hun hoge astaxanthinegehalte een uitzonderlijke ramenbouillon oplevert. Dat pigment bleek het begin van een veel groter verhaal. Dus gingen we opnieuw met hem zitten om het te volgen — naar een door de EU gefinancierd onderzoeksproject dat volledig rond astaxanthine is opgebouwd.
In het eerste deel eindigden we bij astaxanthine — het pigment dat uw garnalenbouillon zo bijzonder maakt. U zei dat het het begin was van een veel groter verhaal. Wat is het?
Dat klopt. Alles waar we het bij de Japanse bouillon over hadden — de kleur, het karakter — komt neer op astaxanthine, en hoe meer we erover begrepen, hoe meer we beseften dat we op iets waardevols zaten. Dus startten we een R&D-project om het terug te winnen. Niet om de schalen weg te gooien, niet alleen om ze naar het buitenland te sturen, maar om de astaxanthine zelf terug te winnen, hier, uit onze eigen schalen.
Voor wie er nog nooit van heeft gehoord — wat is astaxanthine eigenlijk?
Het is een natuurlijk pigment — het geeft onze garnaal, en zalm, en flamingo’s hun roze en rode kleur. Maar het is ook veel meer dan een kleur. In de natuur werkt het als een krachtig natuurlijk antioxidant, wat deels verklaart waarom het zo gewaardeerd wordt, en waarom er soms over wordt gesproken als een soort „superfood”-ingrediënt. Het is ver buiten de keuken gewild. En het opmerkelijke is dat onze wilde koudwatergarnalen er uitzonderlijk rijk aan zijn — rijker dan kweekgarnalen — dankzij hun dieet en hun langzame groei in koud water.
Vertel ons over het project zelf. Wat ontwikkelt u precies?
De volledige naam is een mondvol — „Ontwikkeling van een innovatief proces voor het extraheren van astaxanthine uit schalen van wilde garnalen met behulp van superkritisch CO₂”. Eenvoudig gezegd: we bouwen een moderne, milieuvriendelijke manier om astaxanthine uit garnalenschalen te winnen met behulp van superkritisch kooldioxide. Het is een serieuze onderzoeks- en ontwikkelingsinspanning, medegefinancierd door Europese Fondsen, en het is werkelijk innovatief werk — niet iets wat iemand simpelweg vóór ons heeft gedaan.
„Superkritisch CO₂” klinkt zeer technisch. Wat betekent het, en waarom is het belangrijk?
Het is een slim stukje technologie. Onder de juiste druk en temperatuur gedraagt kooldioxide zich op een manier waarmee het de astaxanthine uit de schalen kan trekken — schoon, efficiënt, en zacht genoeg om de kwaliteit van de astaxanthine zelf te beschermen. En hier is het deel dat voor ons het belangrijkst is: het gebeurt zonder schadelijke oplosmiddelen. De conventionele manieren om zulke verbindingen te extraheren, leunen vaak op chemicaliën die we liever nooit zouden gebruiken. Ons proces elimineert ze, en het is ontworpen om ook minder energie te gebruiken. Dus hoge efficiëntie, hoge kwaliteit, en een werkelijk lage milieu-impact.
Waarom is dit zo belangrijk voor Resko — los van de zakelijke kant?
Omdat het de cirkel sluit. Denk aan de hele reis: een wilde garnaal groeit jarenlang langzaam in schoon, koud water en bouwt al deze astaxanthine op. Wij gebruiken het vlees. De schalen hebben al een tweede leven in Japan. En nu kunnen we, in plaats van dat er iets wordt verspild, het waardevolste terugwinnen wat de schaal bevat — schoon, zonder het milieu te schaden. Voor ons is dit hoe duurzaamheid er in de praktijk werkelijk uitziet: geen slogan, maar een proces. En door dit project wordt Resko een pionier in ecologische astaxanthine-winning — iets waar we werkelijk trots op zijn.
Waar gaat dit vanaf hier naartoe? Wat is de ambitie?
De ambitie is te bewijzen dat je dit op de juiste manier kunt doen — efficiënt, met kwaliteit, en zonder de milieukosten die er meestal aan vastzitten. Als we het goed doen, versterkt het onze positie op de markt en zet het een voorbeeld voor hoe dit soort extractie zou moeten gebeuren. Het begon met een garnalenschaal die de meeste mensen zouden weggooien. Dat het zou kunnen eindigen met een baanbrekende, schone technologie — dat is het deel dat me nog steeds verbaast.
