Elke koudwatergarnaal bracht zijn leven pendelend door — honderden meters recht omhoog en omlaag, elke dag opnieuw.
’s Nachts omhoog door de oceaan om in het donker te eten, waar roofdieren hem niet zien. Bij dageraad terug naar de diepte om zich voor het daglicht te verbergen. Voedsel en veiligheid bevinden zich op verschillende diepten, dus leefde hij in beide — op een schema dat de zon bepaalt.
Wij noemen het een ingrediënt. Hij leefde tussen twee werelden.
